Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Bespar 10mg

ελαφρύ αγχολυτικό, μη παραισθησιογόνο. αν σε βοηθήσει χέσε με. Ίσως να κοιμηθείς, αν νυστάζεις πολύ. Και μέσα εκεί στην νύστα σου θα μπορείς να κάνει όνειρα. Ή και να δεις εφιάλτες. Μικρές προτάσεις, μικρά διαστήματα, για να καταλαβαίνουν τι διαβάζουν οι χαζοί και οι πιωμένοι. 

Παρένθεση, νέα παράγραφος: Όνειρα και εφιάλτες βλέπουν όσοι μπορούν. Οι υπόλοιποι τηλεόραση, φτηνές διαφημίσεις και μετά τις 2 τσόντα σε μορφή ευγενούς ερωτικού θρίλερ, με τον Ράμπο να σώζει την Τζέιν και τον Μίκη να βγαίνει με τον Σπάιντερμαν. Κλείνει η παρένθεση.

Και με κλειστή παρένθεση επιστροφή στο θέμα. Ποιο θέμα; Κυριακή είπαμε; Δώρο βιβλίο για την παραλία και φτηνιάρικο cd να ακούς όσο πηγαίνεις. Λάθος. Για το αγχολυτικό μιλούσαμε. Κάπου το χάσαμε και αγχώθηκα. Το παίρνεις και κάνει θαύματα. Θαυμάσια θαύματα και θαυμαστά! Κλείνεις τα μάτια. Η μιζέρια δεν περνάει. Που να πάει και αυτή; Παρέα θέλει. 

Ζούμε σε μια εποχή που όλοι και όλες είναι μόνοι. Έτσι και η μιζέρια. Την έχουν αφήσει στην απέξω. Όλοι ευτυχισμένοι, όλα πάνε καλά, βγαίνουν και στις αγορές. Και ας είναι κλειστές. Πρόβλημα κανένα, ώρα για μπύρα. Πολύ κατούρημα όμως παιδιά να τα λέμε με το όνομα τους τα πράγματα. Και με ένα κεφάλι να γυρίζει, ψάχνεις ανούσιες λύσεις, σε άκυρα κοκτέιλ που σου έγραψε ένας επαγγελματίας υγείας. Καλό παλικάρι, μορφωμένο, άκουσα έχει και φλαμίνγκο για την παραλία. Τι του λείπει. Τίποτα. Τώρα έχει και εσένα! 

Τα γράψαμε όλα αυτά, κουραστήκαμε, τώρα θα έρθουν οι εφιάλτες. Σαν μελωδία που δεν έχει ούτε ένα ντο, προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί. Τι γιατί ρε φίλε; Πολύ θέλει; Εφιάλτες είναι αυτοί έρχονται. Μη τους διώξεις, είναι εσύ. Μπερδεμένο, ναι τα έχεις πιει. 

Από τα καλύτερα στα χειρότερα και πάλι πίσω. Ότι και να κάνεις, πάντα πάει καλά. Σκατά πιάνεις χρυσός γίνονται. Έπρεπε να μην ζούσες, να είχες σαπίσει, να μην έχεις κόκαλα αλλά το νίκησες. Τώρα, 2:32 γράφεις μαλακίες που δεν θα διαβάσει κανείς, Με τίτλο αδιάφορο. Άτοπο. Άχρηστο. Άλλη λέξη από Α δεν βρήκα. Για γράμμα τον Αί Βασίλη πήγαινα. 

Τι θα πει δεν υπάρχει άγιος Βασίλης; Για σένα. Για μένα υπάρχει. Μου είχε φέρει και δώρο. 24 Δεκεμβρίου 2009, στην μέση του πουθενά, παρκαρισμένος δίπλα στο ΑΤΜ μιας μετά πτωχευμένης τράπεζας.  Δύσκολες λέξεις, δύσκολη ορθογραφία. Αν δεν με πιστεύεις ήταν βράδυ κατά τις 9 και είχε κρύο. Αλλά δεν φυσούσε. 

Πολλά χρόνια μετά, κάπου έχασα το δώρο, μου έμεινε ένα στυλό, χωρίς χαρτί για νέο γράμμα. 

Πυξαράς Δημήτρης 

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Οι Καφεπότες

του Joseph Goebbels

 Θεωρούμε απαραίτητο να ασχοληθούμε με ένα επίκαιρο ζήτημα. Το πρόβλημα είναι η
έλλειψη καφέ που παρουσιάστηκε σε διάφορα σημεία του Reich, και δεν έχει
αποκατασταθεί ακόμη.


Είναι πράγματι περισσότερο θλιβερό ότι αναγκάζεται κάποιος να μιλήσει δημοσίως για
αυτό το θέμα. Ωστόσο, υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία από τους σύγχρονούς μας
οι οποίοι αρέσκονται να εκμεταλλεύονται κάθε Γερμανική έλλειψη για να
διασκεδάσουν ή να υπονομεύσουν το Εθνικό-Σοσιαλιστικό καθεστώς.
 
Ο καφές αποτελεί μετά βίας βιοτική αναγκαιότητα, ή μια απαραίτητη ικανοποίηση.
Είναι σίγουρα κάτι το ευχάριστο. Η κουβέντα κυλά με ένα φλιτζάνι καφέ, σωστά; Η
ελάττωση της κατανάλωσης του καφέ, ή ακόμη και η παύση για ένα διάστημα, ωστόσο,
σπανίως βλάπτει την υγεία κάποιου. Τουναντίον, κατ’ ακρίβειαν. Είναι γεγονός ότι,
όπως είπε και ο Mussolini στην ομιλία του στο May Field, ο Εθνικό-Σοσιαλισμός και ο
Φασισμός έχουν μια κοινή απέχθεια για την άνετη και την ευχάριστη ζωή.

Εάν ο καφές είναι σε μικρές ποσότητες για ένα διάστημα, τότε είναι μετά βίας βιώσιμη
αναγκαιότητα. Εάν βρίσκονταν σε έλλειψη οι πατάτες ή το ψωμί, θα ήταν τελείως
διαφορετική η κατάσταση, δηλαδή προϊόντα που είναι απαραίτητα για την καθημερινή
ζωή. Ο καφές είναι ένα καθαρό αντικείμενο πολυτελείας που το απολαμβάνει κάποιος
όταν το έχει, αλλά μπορεί εύκολα να το σταματήσει όταν υπάρχει αναγκαιότητα ή όταν
το απαιτούν οι οικονομικές πιέσεις.

Εάν ο καφές είναι σε μικρές ποσότητες, κάθε Γερμανός πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό δεν
συμβαίνει επειδή η κακία της κυβέρνησης δεν σκοπεύει να αφήσει τον λαό να
απολαύσει ένα φλιτζάνι καφέ, αλλά μάλλον εξαιτίας της εθνικής ανάγκης, μια
οικονομική προϋπόθεση με δεδομένη την κατάσταση της Γερμανίας, την οποία ο λαός
θα πρέπει να αποδεχτεί.

Το καθήκον κάθε αφοσιωμένου ατόμου σε μια τέτοια κατάσταση είναι να μειώσει ή να
σταματήσει εντελώς την κατανάλωση του εν λόγω προϊόντος πολυτελείας, και να
ξαναρχίσει μόνο όταν οι επαρκείς προμήθειες είναι πάλι διαθέσιμες, όταν το πρόβλημα
θα έχει ξεπερασθεί.

Οι λόγοι για αυτή την έλλειψη στονκαφέ, η οποία ακόμη δεν έχει αποκατασταθεί
εντελώς, είναι πασιφανείς. Έχουν να κάνουν με τα συναλλαγματικά αποθέματα και τις
εξαγωγές. Η κατάσταση έγινε καταφανής νωρίς τον Ιανουάριο. Πρέπει κανείς να
θυμάται ότι η κατανάλωση καφέ στη Γερμανία έχει αυξηθεί περίπου στο 50% από το
1933. 2.160.000 σακιά καφέ εισήχθησαν το 1933, 3.290.000 το 1938. Η κατανάλωση
καφέ στη Γερμανία δεν έχει μειωθεί, αλλά αντιθέτως έχει αυξηθεί δραματικά από όταν
ο Führer ανέλαβε την εξουσία·η διαφορά είναι ότι περισσότερος κόσμος πίνει καφέ.
  
Αυτή είναι μια σοσιαλιστική εξέλιξη. Το 1932 μόνο οι ευδαίμονες έπιναν καφέ. Οι
άνεργοι δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν καφέ, άρα δεν υπήρχε έλλειψη. Αλλά
τώρα τα επτά εκατομμύρια οι οποίοι ήταν άνεργοι το 1932 είναι εργαζόμενοι. Τώρα
έχουν και πάλι τη δυνατότητα να απολαύσουν τις χαρές της ζωής. Αυτό αναπόφευκτα
οδηγεί σε περιστασιακές ελλείψεις σε κάποιες περιοχές όπου το φαγητό και οι
προμήθειές μας χρειάζονται ενισχύσεις.

Πρέπει κάθε Γερμανός να είναι ευχαριστημένος που οι αυξητικοί αριθμοί του λαού μας
μπορούν να απολαύσουν τις χαρές της ζωής, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα είναι μια
περιστασιακή προσωπική δυσκολία.

Το γεγονός ότι πρέπει να περιορίσουμε την κατανάλωση του καφέ τρόπον τινά και ότι
δεν μπορούμε να εισαγάγουμε περισσότερο καφέ είναι το αποτέλεσμα των ελλείψεων
στο συνάλλαγμα, το οποίο όλοι ξέρουν ότι χρειαζόμαστε για πράγματα πολύ πιο
σημαντικά από τον καφέ. Δεν είναι ζήτημα του τύπου “όπλα αντί για καφέ”, αλλά με
δεδομένη την παγκόσμια τάξη θεωρούμε πιο σημαντική την ενίσχυση των
στρατιωτικών μας δυνάμεων από τον εφοδιασμό των καφεποτών με όσο καφέ
επιθυμούν. Μετά βίας χρειάζεται να προσθέσουμε ότι δεν έχουμε την πρόθεση ή την
ικανότητα να πληρώσουμε για τον καφέ που εισαγάγουμε σε μετρητά. Πρέπει να
πληρώσουμε για τις εισαγωγές μας με Γερμανικά προϊόντα που εξαγάγουμε.

Ο καφές στη Γερμανία είναι απλώς ένα σημαντικό αφέψημα. Δεν είναι καθημερινό
ποτό για τις μεγάλες εργατικές μάζες, για τις οποίες είναι πολύ ακριβός. Ακόμη, το
οικονομικό βαρόμετρο δείχνει ότι ότι υπάρχει μια δραματική αύξηση στην κατανάλωση
καφέ από την προ-πολεμική περίοδο. Η κατά κεφαλήν κατανάλωση το 1913 ήταν 2
κιλογραμμάρια, 1,6 το 1932 και 2,3 το 1938. Η κατάσταση είναι σε απόλυτη τάξη.

Αλλά για μερικές εβδομάδες μπορούσε να δει κανείς ολόκληρες ουρές από λάτρεις του
καφέ έξω από καταστήματα στις μεγαλουπόλεις. Ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου ο
οποίος δεν έπινε ποτέ καφέ πρωθύστερα ένοιωσε ξαφνικά την ανάγκη να ανακοινώσει
την προτίμησή του σε αυτόν. Αυτό δεν ήταν απλώς αισχρό, ήταν σκάνδαλο.
  
Πριν αρκετό καιρό ένας επιφανείς ξένος ο οποίος ήταν φίλα προσκείμενος στον
Εθνικο-Σοσιαλισμός παρατήρησε τις ουρές έξω απ’τα καταστήματα στους δρόμους του
Βερολίνου. Νόμιζε ότι θα έπρεπε να περιμένουν στις ουρές για πατάτες ή ψωμί. Όταν
ανακάλυψε πως αυτοί οι άνθρωποι περίμεναν στις ουρές για καφέ, μπόρεσε μόνο να
κουνήσει το κεφάλι του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερικοί άνθρωποι ικανοποιούνται να συσσωρεύουν τον
καφέ. Το έκαναν αυτό εν μέρει για να σιγουρέψουν το δικό τους απόθεμα -λες και ο
καφές είναι βιοτική αναγκαιότητα- αλλά και εν μέρει για να δημιουργήσουν δυσκολίες
για την Εθνικο-Σοσιαλιστική κυβέρνηση. Επί παραδείγματι, μια γυναίκα από τους
καλύτερους κύκλους του Βερολίνου στην περιοχή του Wilmersdorf συνελήφθη με οχτώ
τέταρτα της λίβρας από καφέ τα οποία είχε αγοράσει από διάφορα καταστήματα.
Εξήγησε πως ήθελε να βεβαιωθεί ότι θα είχε αρκετά. Λοιπόν, αυτή είναι μια οπτική.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι φυσικά μια γελοία μειοψηφία, αλλά βρίσκονται σε θέση να
βλάψουν το καλό όνομα του λαού μας. Και είναι πάντα οι ίδιοι άνθρωποι.

Δίνουνδιστακτικά στην εκστρατεία Winter Relief, καταχρώνται την Εθνικο-Σοσιαλιστική
κυβέρνηση και το Εθνικο-Σοσιαλιστικό κίνημα, αντιτίθενται σε ό,τι κάνουμε, δειλιάζουν
σε κάθε κρίση, βρίσκουν τον κομματικό αρχιφύλακα της γειτονιάς τους στο κτίριότους
ως ενόχληση, είναι πιστοί υποστηρικτές θρησκευτικών κινημάτων, λατρεύουν τους
πολιτικούς σατιριστές, και ενημερώνονται για την επικαιρότητα από ξένους
ραδιοφωνικούς σταθμούς ή εφημερίδες.

Φυσικά δεν θεωρούν ότι είναι υποδεέστερο της αξιοπρέπειάς τους να απολαύσουν τα
ευεργετήματα του Εθνικο-Σοσιαλιστικού κράτους. Η ευχαριστία τους είναι να
ψηφίσουν πρόσχαρα όχι στο δημοψήφισμα για την έγκριση της ένταξης της Αυστρίας
στο Reich. Δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει εθνική πειθαρχία. Η πολιτική συμπεριφορά τους
είναι αισχρή. Ό,τι έρχεται απέξω είναι πρωτοκλασάτο, ενώ ό,τι κάνουμε εμείς είναι
σοκαριστικό.
  

Είναι φυσικά αυτονόητο για πολλά μέλη του κόμματος όχι μόνο να μειώσουν, αλλά να
εξαλείψουν την κατανάλωσή τους σε τρόφιμα ή αντικείμενα πολυτελείας που
  βρίσκονται σε μικρή προμήθεια στη Γερμανία. Τα παλιά μέλη του κόμματος έχουν μάθει στα πολλά χρόνια αγώνα να προσέχουν την υγεία του λαού. Αυτά τα παλιά μέλη του κόμματος, ωστόσο, εξοργίζονται όταν βλέπουν ότι οι προνομιούχοι του σεβασμού τους είναι αυτοί οι επιπόλαιοι και απερίσκεπτοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν τόσο λίγο να κάνουν με την άνοδο του Εθνικό-Σοσιαλισμού στην εξουσία, όσο έχουν να κάνουν μαζί του και με τις τωρινές του προσπάθειες.  

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ευφυΐα να δουν ότι η Γερμανία σήμερα πολεμά για
την οικονομική της υπόσταση που θα καθορίσει το ίδιο της το μέλλον. Εάν η μάχη
φέρει ακόμη και μερικές ενοχλήσεις, αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν αρκετούς λόγους για
να κριτικάρουν το Εθνικο-Σοσιαλιστικό κράτος, θα ξεχάσουν την πρωθύστερη επιτυχία
του και θα κλάψουν για το χαμένο τους φλιτζάνι καφέ. Μερικές εβδομάδες πριν, ο
εχθρικός ξένος τύπος κυκλοφόρησε φωτογραφίες με ουρές αυτών των ποτών του καφέ
και των φίλων τους έξω από καταστήματα. Φυσικά, ο εχθρικός τύπος δεν είπε ότι
περίμεναν για καφέ, αλλά αντιθέτως ισχυρίστηκαν πως περίμεναν για πατάτες ή ψωμί
και διέδωσαν στον κόσμο μύθους ότι είχε ξεσπάσει πείνα στη Γερμανία.
 

Δεν θεωρούμε σοβαρά υπολογίσιμους αυτούς τους ηλίθιους και επιπόλαιους
ανθρώπους, εκτός εάν η συμπεριφορά τους βλάπτει το κύρος της Γερμανίας στον
κόσμο. Αυτό συνέβη εδώ


Αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με το νόμο, δεν έχουν λόγο να διαμαρτύρονται για τις
οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γερμανία. Δεν διαδήλωσαν το 1919 όταν η
Συνθήκη των Βερσαλλιών μας ανάγκασε να παραδώσουμε όλες τις αποικίες μας.
Υπήρξαν κάποιοι που διαδήλωσαν. Δεν αντιτάχθηκαν με κανένα τρόπο στο Σχέδιο
Dawes ή στη Νέα Συνθήκη, η οποία καταβρόχθισε και τους τελευταίους οικονομικούς
μας πόρους. Κατ’ ακρίβειαν, μας στιγμάτισαν ως προδότες όταν εμείς αντιταχθήκαμε.
  

Η άνανδρη συγκατάθεσή τους εξηγεί γιατί η Γερμανία δεν έχει πλέον αποικίες, και
επομένως δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας από τους δικούς μας πόρους. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι εάν η επιστροφή των αποικιών της Γερμανίας γινόταν ξαφνικά
φλέγον θέμα, αυτοί οι άνθρωποι θα γκρίνιαζαν, θα παραπονιόταν, θα κατέκριναν και
θα προμήνυαν έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Οφείλω να πω προς αυτές τις διανοητικές
 ψυχές ότι δεν έχουμε καμία πρόθεση επ’ ουδενί να λάβουμε υπόψιν τις τρυφερές ευαισθησίες τους με το να αλλάξουμε τις οικονομικές μας πολιτικές, οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες ολόκληρου του Γερμανικού λαού, και ειδικά του εργατικού λαού.

Αυτοί οι αγαπητοί μας άνθρωποι θα πρέπει απλώς να διδαχθούν την υπομονή και την
προσαρμογή στην εκάστοτε παρούσα κατάσταση. Στη χειρότερη περίπτωση, θα
απολαμβάνουν λιγότερο συχνά το να παραπονιούνται για το κόμμα και το κράτος
μεένα φλιτζάνι καφέ, λέγοντας πράγματα όπως: “Ακούσατε, Κυρία Meyer, ότι ο νέος
αρχιφύλακας της γειτονιάς μας είναι ο θυρωρός μας; Τι να πει κανείς; Ο σύζυγός μου
λέει ότι αυτό είναι Μπολσεβικισμός. Αλλά μην διαρρεύσει. Δεν θέλουμε καθόλου
δυσαρέσκεια!”

Οι παλιοί Εθνικό-Σοσιαλιστές δεν δίνουν σημασία σε ανθρώπους οι οποίοι μιλούν και
κακολογούν τοιουτοτρόπως. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, ωστόσο, το γεγονός ότι
αυτοί οι καφεπότες χρησιμοποιούν μια γελοία έλλειψη στον καφέ που τίμιοι άνθρωποι
δεν ανησυχούν στο ελάχιστο να σταθούν στην ουρά έξω από τα καταστήματα λες και
έχει ξεσπάσει λιμός στη Γερμανία. Όλο αυτό είναι οδυνηρό και επίφοβο, και δεν
θέλουμε να δούμε ξανά τέτοιες εικόνες στο μέλλον.

Έχουμε δει μέσα απ’ αυτό ότι αυτές οι ουρές για τον καφέ έχουν εξαφανισθεί από τις
Γερμανικές πόλεις. Οι τίμιοι άνθρωποι, όποτε ο καφές διατίθεται σε μικρές ποσότητες
-όπως σήμερα- είτε μειώνουν την κατανάλωσή τους ή παύουν εξ ολοκλήρου να τον
καταναλώνουν. Οι καφεπότες μπορούν να περιμένουν μέχρι να υπάρξει ξανά αρκετός
καφές. Τότε θα μπορούν να επιστρέψουν στις καφεϊνογιορτές τους και να λένε
πράγματα του τύπου “Λοιπόν, Κυρία Meyer, τι λες για αυτό; Η κατάσταση είναι αρκετά
άσχημη, είναι πράγματι αρκετά άσχημη!”
  

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Και είσαι φως

Νομίζω ναι
Όλα τα σώματα, μέσα στο σύμπαν
Φαίνονται με 2 τρόπους:
Αντανακλούν φως
Εκπέμπουν φως
Είναι αδιάφορα
Είναι αστραφτερά
Είναι μίζερα
Είναι χαμογελαστά

Αυτόφωτα λοιπόν
Σώματα που μέσα στο χάος βρίσκεις λίγα
Ομορφαίνουν την άχαρη μας μιζέρια
Αυτόφωτα λοιπόν
Όπως τα υπέροχα σου μάτια
Τα όμορφα μαλλιά σου
 Τα γλυκά σου χείλι
Αρμονία θεϊκή

Εκπέμπεις φως
Είσαι αστραφτερή
Είσαι χαμογελαστή
Και ναι γλυκιά μου
Είσαι φως

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Για ένα

Και τι δεν θα έδινα για ένα σου χαμόγελο
Μόνο για ένα,
Να το δω από μακριά
Πολύ μακριά
Και ας μην είναι για μένα,

Μόνο για ένα 

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Ρ. Κίπλινγκ - Αν

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν, στον εαυτό σου αν μπορείς να “χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν μα κι αδιάφορος να “σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες, αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν” αποστάσεις ποτέ καρτερώντας, ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ” το ψέμα κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος, κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,   αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος, αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου, αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα, να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους, αν μπορείς να υποφέρεις ν” ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες, στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους, ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις συντρίμμια μπροστά σου, κι αφού σκύψεις, ν” αρχίσεις ξανά να τα χτίζεις με σκάρτα εργαλεία,   αν μπορείς να σωριάσεις μαζί τ” αγαθά και τα κέρδη σου όλα, κι αν τολμήσεις με μια σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ” την πρώτη σου αρχή να κινήσεις, και να μην ψιθυρίσεις ποτές ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει, κι αν μπορείς ν” αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου, να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο, και ν” αντέξεις σ” αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα “χεις άλλο εξόν απ” τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε»,   αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακέριος στο ήθος να μένεις, ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα, κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονέσεις, τον καθένα αν ζυγιάζεις σωστά και κανέναν πιο πρόσβαρα απ” άλλον, αν μπορείς να γεμίζεις το αμείλιχτο ένα λεφτό της κάθε ώρας στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερόλεφτων της διαδρομής του, τότε θα “ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τούτη, και —περισσότερο ακόμα— θε να “σαι ένας άνθρωπος πλέριος, παιδί μου.... 

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Ένα γράμμα που δεν θα σταλεί σχεδόν ποτέ

Είναι Πέμπτη βράδυ, ξημερώματα. Όλο το βράδυ είχα κλειστό το κινητό μου. Σε λίγες ώρες θα πρέπει να πάω στην δουλειά. Τι ρουτίνα. Έχω να σε δω από την Δευτέρα. Να σε δώ, να σε μυρίσω, να σε αγγίξω. Απόψε πήρα μια απόφαση, για το καλό και των δυο μας, να μην σε ξαναδώ. Στο είπα πολλές φορές, θα τελειώσει σε ένα βράδυ. Έτσι σε μια στιγμή, σε ένα γαμημένο γύρισμα του μυαλού. Είμαι ψυχωτικός μαζί σου. Νομίζω ότι έχουμε ξεφύγει και οι 2! Και το πούστικο το σκοινί το τραβάς μέχρι εκεί που δεν πάει. Δεν θα μας βγει σε καλό. Σχεδόν 3 χρόνια τώρα, όλα πάνε καλά, πλάκα, γούστα, τρυφερότητα, Καυγάδες. Αλλά αυτοί οι καυγάδες, όλο και ποιο έντονοι. Θα είναι πάρα πολύ δύσκολο και για τους δυο μας, όσο για σένα άλλο τόσο, ίσως και ποιο πολύ, για μένα. Σου υπόσχομαι να στο κάνω ποιο εύκολο, να σε βοηθήσω, θα ακούς και θα μαθαίνεις ότι είμαι ευτυχισμένος, ότι περνάω καλά. Θα κάνω μια νέα αρχή, και εσύ το ίδιο. Και αν πιάσει έπιασε. Δεν θα πιάσει αλλά εσύ δεν θα το ξες. Με τα πολλά, θα έρθει η στιγμή που ο καθένας θα πάρει τον δρόμο του, εγώ ένα γαμημένο ταλαντούχο κοπρόσκυλο. Εσύ, ένας λαμπερός άγγελος που θα ανοίξεις τα φτερά σου για κάτι νέο. Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις! Κάπου εκεί θα σε παρατηρώ από μακριά… Ότι περάσαμε θέλω να το θυμάσαι και να χαμογελάς. Να σκέφτεσαι ότι ήταν μια τυχαία συνάντηση, ένα απόγευμα με ήλιο, που είχες αργήσει. Από αυτές τις ιδανικές τυχαίες συναντήσεις, που κάθε άνθρωπος θα ευχόταν να του τύχει. Πόσοι εκεί έξω, άραγε, έχουν βρει τυχαία το άλλο τους μισό; Ωραίες αναμνήσεις και αισθήματα! Θα μείνουν ωραίες. Αυτές τις σκέψεις μου, θα τις μάθεις όταν θα έχεις πλέον βρει τον δρόμο σου, όταν θα είσαι αλλού. Όταν δεν θα υπάρχει πλέον επιλογή επιστροφής. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να ξέρεις ότι ο βούρκος με τον οποίο είχες μπλέξει, μαζί σου ήθελε να είναι διαφορετικός. Είναι Πέμπτη, 5,30 το πρωί. Άλλοι λένε καληνύχτα, μερικοί καλημέρα, μερικοί και τα 2 όπως ο καντινιέρης που τρώγαμε κάθε βράδυ λίγο πριν το ξημέρωμα μαζί. Εγώ απλά θέλω να σου ευχηθώ καλή τύχη! Σίγουρα, εμείς οι 2 κάπου κάποτε θα βρεθούμε μαζί ξανά, γυρεύοντας την δεύτερη ευκαιρία που δεν πρέπει να υπάρχει τώρα…
Θα μου λείπεις για πάντα


Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Αρρώστια

Τι να πεις, και τι να αφήσεις
Η αρρώστια πετάει μακριά
Στην χώρα τον Βίκινκς, σε μέρη σκοτεινά
Φεύγει και μένουμε πίσω
Και σε ένα βράδυ γίνεσαι μισός,
Θεραπεύεσαι;
Μάλλον όχι!
Αλλά η αρρώστια σου φεύγει
Πάει μακριά, ταξιδεύει..
Πονάς με την αρρώστια
Πονάς και χωρίς αυτή
Τα σημάδια της ανίατα
Σαν να σε έπληξε η λέπρα
Θεραπεύτηκες;
Μάλλον όχι!
Είπανε λέει ότι θα βρούνε φάρμακο
Σε κάποιο ίδρυμα που θεραπεύει τις επιπλοκές
 Τι να το κάνεις,
Μένεις μισός
Η αγωνία και πάλι μία,

Πότε θα ξανακολλήσεις της ίδια αρρώστια

Από χειρόγραφό μου, 31/1/14

Πυξαράς Δημήτρης